Taperen

Raar woord eigenlijk ‘taperen’. Het klinkt alsof je een rolletje plakband afwikkelt. De werkelijke betekenis is dat de trainingsomvang omlaag gaat, de intensiteit gelijk blijft en de frequentie niet teveel omlaag. Kort gezegd: minder trainingskilometers, maar wel net zo vaak blijven lopen, dit om het lichaam soepel te houden en niet al teveel te laten indutten.

Taperen gaat vaak ook in combinatie met glycogenen stapelen. In normale mensentaal betekent dat meer koolhydraten eten dan je lichaam feitelijk nodig heeft. Zo wordt een extra voorraadje aangelegd voor de 42 kilometer en 195 meter, waarin het lichaam aan energie gebrek zal krijgen. De laatste week voor de marathon wordt er dan extra pasta gegeten of extra pannenkoeken, afhankelijk van persoonlijke voorkeur.
Veel eten is aanlokkelijk, voor een lichaam dat na zware trainingsweken om energie en bouwstoffen vraagt. Door al dat trainen heb je als marathonloper sowieso al extra honger, dus aan die behoefte toegeven is fijn. Toch moet je er ook mee oppassen. Zo waarschuwde één van de meest succesvolle marathonlopers aller tijden, de Italiaan Stefano Baldini (Olympisch kampioen Athene 2004, Europees kampioen 1998 & 2006), voor ‘aankomen’ in de laatste week voor de marathon.

Het was Baldini al eens overkomen dat hij nog 2-3 kilo aankwam in de laatste week, hij at letterlijk tot zijn buikje rond was. Extra kilo’s meezeulen tijdens de marathon, dat kan toch ook niet de bedoeling van stapelen zijn. Een goed advies lijkt dan ook om gewoon te eten wat je de afgelopen weken ook hebt gegeten, want door het mindere trainen is dat feitelijk al meer dan je lichaam nodig heeft. Het eetpatroon van de marathonloper schuift in de voorbereiding immers al geleidelijk op naar dat van de ‘veeleter’.

Voor mijzelf zijn de laatste trainingsweken zwaar geweest, maar als ‘een machine’ heb ik gelopen, wat ik wilde lopen. Met zware benen aan een baantraining beginnen, en toch weer harder lopen tijdens intervaltrainingen, dan je ooit gedaan hebt. Zo loop ik in een programma op de baan deze week feitelijk een ‘PR’ 1000-meters, zo hard heb ik nog nooit op de baan gelopen. Kortom, de vorm komt eraan. Met de halve van Hengelo achter de rug, echt puik georganiseerd door MPM Hengelo, begint nu voor mij ook het taperen.

Behoudend heb ik de halve marathon uitgelopen, niet voluit, maar meer richting het marathontempo. Echt voluit gaan, nog zo’n twee weken voor de marathon is in mijn filosofie geen goed idee. Echt diep gaan, kun je hooguit een paar keer per jaar, en twee weken achtereen zo’n zware inspanning leveren, is voor mij te zwaar. Na de halve van Hengelo neem ik deze week eerst twee rustige trainingsdagen, dan nog een weekje rustig(er) trainen en dan echt afbouwen in de laatste week voor Enschede.

Voor mij wordt het de zesde marathon en de derde keer in Enschede. Vier jaar geleden debuteerde ik in mijn huidige PR, na een mooi, sportief ‘gevecht’ met mijn oom, die nog altijd het ‘familierecord’ bezit. Wat graag zou ik dat van hem overnemen. Vier keer heb ik me er al op stuk gebeten, maar een eindtijd op de marathon laat zich niet dirigeren. Toch ben ik er van overtuigd dat het dit keer gaat lukken, net als al die vorige keren. Als loper ga je er vaak maar blind vanuit, dat je het volgende jaar beter bent geworden. Voor mij is het nu 22 jaar atletiek, en ieder jaar lukt me dat toch op minstens één afstand. Hopelijk is het dit jaar de marathon. Veel succes aan een ieder, dat iedereen zijn persoonlijke doel maar mag halen! En vergeet vooral niet te genieten.