Living on the edge

De goede testwedstrijd in Schoorl met een evenaring van mijn PR op de halve marathon van
alweer twee weken geleden gaf goede moed. Het is fijn om de bevestiging te krijgen in een
wedstrijd dat je op de goede weg bent. Toch is het geen moment geweest om letterlijk al te
lang bij stil te staan, want training vormt de basis van een goede vorm. De marathon wordt
dan ook niet gewonnen in de wedstrijd zelf maar in de training. De wedstrijd over 42
kilometer en 195 meter is slechts een afspiegeling,

een diploma-uitreiking van alle
geleverde trainingsarbeid. Slechts de mensen die onvoldoende getraind hebben zijn dan ook
zenuwachtig voor het startschot, de anderen weten dat ze er alles aan gedaan hebben.
Na mijn halve marathon dan ook slechts enkele dagen hersteltijd om zo gauw mogelijk de
trainingen weer op te pakken. Aan het einde van de week alweer een voorzichtige baantraining
en een weekend later alweer een duurloop over vijfentwintig kilometer. Het is mentaal
bikkelen, als je lichaam eigenlijk nog om rust vraagt middels her en der pijntjes, maar je
die signalen feitelijk negeert. Wellicht een onverstandig advies naar de gemiddelde
hardloper, maar na jarenlang hardlopen leer je je lichaam kennen en pijntjes in te schatten.
Wanneer dreigt iets een blessure te worden, en wanneer kun je domweg doortrainen?
Feitelijk een vraag die je niet kunt beantwoorden zonder een paar keer 'op je bek' te zijn
gegaan. Je moet eenmaal een knie-, kuit-, hamstring-, buikspier-, heup-, scheenbeen- en (de
hardnekkigste) achillespeesblessure hebben gehad om je hardlooplichaam te leren kennen. Kun
je drie keer per week ongestraft op de baan hard trainen of houd je het bij één keer per
week en loop je wat vaker op de zachte ondergrond van het bos? Wat kan je hardlooplichaam
aan?
Toch is belastbaarheid niet alleen een kwestie van deze persoon kan zoveel aan, en deze
persoon kan zoveel aan. Het is ook een kwestie van geduld. Een 'carrière' als hardloper bouw
je niet op in een maand, en zelfs niet in een jaar, maar misschien in tien jaar of nog
langer. Stukje bij beetje past je lichaam zich aan, aan de omstandigheden waaraan jij het
blootstelt, en wordt je lichaam sterker. Dat aanpassen gebeurt echter langzaam en als je te
snel wilt en te veel, loop je het risico geblesseerd te raken. Voor ieder hangt die
belastbaarheid dus ook af van wat je gewend bent. Zo kan voor de één 30 kilometer per week
al een hele kluif zijn, daar waar de ander zijn hand niet omdraait voor 200 kilometer per
week.
Zelf gaf mijn lichaam deze week ook voldoende signalen af, dat ik eigenlijk wat veel vroeg
van mijn lichaam. Pijnlijke tenen op maandag en dinsdag, een zeurend scheenbeen op
donderdag, en een stijve/pijnlijke knie op zaterdag en zondag. Pijntjes waar je misschien
normaal aan toe zou geven, maar in een marathonvoorbereiding is het af en toe ook 'gewoon'
even doorbijten en hopen dat het vanzelf weer overgaat.
Naast fysieke ongemakjes is een goede marathon lopen ook keuzes maken op ander vlak. Hoe
strak ben je in het jezelf onthouden van genotsmiddelen en aan welke sociale activiteiten
neem je deel. Aan het ene uiterste van het spectrum staat 'elk weekend stappen' en elke week
een 'zak friet', aan het andere uiterste staat elke avond om 9 uur naar bed en enkel
groentes en fruit. Ik merk dat ik mij de afgelopen jaren langzaam aan het opschuiven ben
naar het tweede uiterste, een proces dat zich langzaam maar geleidelijk inzet. Bij een
feestje kijk je net wat vaker op je klokje en 'vette happen' lijken de genotsmaak niet meer
te hebben die ik er als kind aan toedichtte. Grenzen verschuiven en ook je eigen keuzes die
je maakt. Als je er zoveel voor doet en laat, dan dicht je het steeds meer belang toe.
Met een welverdiende rustdag op maandag en een relatief rustige trainingsweek voor de boeg,
hoop ik dat mijn lichaam de rust vindt om de laatste 8 weken vol door te kunnen gaan. Tot nu
toe gaat alles volgens schema!
Michiel Snuverink