In hartje winter trainen voor onze voorjaarsmarathon

Even voorstellen is wellicht een aardig idee, wie ben ik? Een Enschedese (binnenkort Hengelose) atleet, 27 (binnenkort 28) jaar, die al sinds zijn zesde aan hardlopen doet, bij AC Fortis, later opgegaan in AC Tion. Mijn eerste marathon liep ik in 2006 in Enschede in 2:50:03, en die tijd staat nog steeds als persoonlijk record. De afgelopen jaren heb ik mij vooral verbeterd op de kortere afstanden, met als hoogtepunt 1:11:15 bij de halve marathon Eindhoven in oktober. Die progressie hoop ik dit jaar voort te zetten op de marathon.

Mijn voorbereiding op de Enschede marathon 2010 is vier weken geleden begonnen. Een kwart van de weg (nog 12 weken te gaan) is afgelegd, en daar waar het begin van de marathon vaak eenvoudig is, gold dat niet voor de eerste weken van de voorbereiding in januari. Sneeuw en ijs teisteren het land, en daar waar de fervente schaatser watertandt van koude en vorst, daar zucht de hardloper onder het glibberen en glijden over straat.

Hardlopen door kou en gladheid is een aanslag op het lichaam. Pezen en gewrichten krijgen veel te verduren, middels corrigeren na glibberen en glijden en de kou zorgt ervoor dat spieren hun werk moeten doen bij temperaturen die eigenlijk wat te laag zijn. Het lichaam heeft net als de auto meer moeite om 'warm' te worden en op snelheid te komen. Met een ondergesneeuwde atletiekbaan is het uitwijken naar het asfalt. Met temperaturen van -10 graden Celsius moet je voorzichtig aandoen met het lopen op snelheid. Een spierscheuring (hamstring) is zo opgelopen. Voldoende kilometers maken, maar matigen met snelheid lijkt een goed advies om de eerste weken van de voorbereiding door te komen.

Toch ontkom je niet aan het lopen onder heviger inspanning. Een marathon loop je immers niet in je duurtempo en het is voor je vorm goed om je lichaam af en toe te prikkelen. Dat kan in training, maar beter nog in een wedstrijd met andere atleten. Want al gaan trainingen volgens schema, het is alleen al voor het zelfvertrouwen lekker om te zien waar je staat na 4 weken van training. Vandaar dat ik mij afgelopen weekeinde (31 januari) wilde gaan wagen aan een 10 kilometer bij de reeks van de Wooldereslopen georganiseerd door MPM in Hengelo. Deze lopen zijn in Twente toch een begrip en ideaal als voorbereiding op de voorjaarslopen en -marathons.

Vlokje na vlokje dwarrelen vrijdag, maar ook zaterdag naar beneden en de hoop op een snelle 10 kilometer vervliegen met elk vlokje dat naar beneden dwarrelt. Daar waar de straten donderdag nog bijna sneeuwvrij zijn, daar zijn ze zondagochtend geheel wit en onder een pak sneeuw bedekt. En al mag mijn trainings- en wedstrijdschema richting de marathon 'heilig' zijn, toch lijkt daar vanaf afwijken vandaag onontkoombaar en verstandig. Ik besluit zondagochtend in plaats van een snelle 10 kilometer, dan ook een vlotte 15 kilometer te gaan lopen: iets meer beheerst maar qua afstand iets langer.

Weinig Twentse atleten die zich hebben laten afschrikken door de sneeuwval en de wooldereslopen gaan 'altijd' door, en zo staan er toch al met al 900 mensen aan de start. Het inlopen over sneeuw valt me zwaar: er is nauwelijks grip, vooral over de stukken waar al mensen gelopen hebben. Van tevoren neem ik voor niet te gek te doen en geheel mijn eigen plan te trekken, hennig an en een tijd zo rond het uur (4 minuten/km) zou al heel mooi zijn. Daarmee neem ik als wedstrijd mijn gemak, want bij de Zevenheuvelenloop lag mijn eindtijd 10 minuten sneller.

Als het startschot klinkt, vliegen toch vele atleten langs me heen. Hoe doen al die mensen dat? Hebben ze soms geen last van de sneeuw? Het is als in de angstdroom, die ik al vele malen droomde. In die droom loop ik een wedstrijd, waarin ik niet vooruit kom hoezeer ik ook mijn best doe en iedereen om me heen loopt me voorbij. Voor mijn gevoel loop ik best door, met de sneeuw en gladheid kan het nu toch niet sneller, maar daar denken andere hardlopers toch anders over. Al gauw loop ik ver achter de toplopers, want bij kilometer één kan ik de kop van de wedstrijd nog maar net zien.

Toch laat ik mij niet gek maken vandaag en loop geheel mijn eigen wedstrijd, constant 4 min/km. Het wedstrijdelement ben ik al na de eerste kilometer uit het oog verloren, vandaag maak ik er maar een goede training van. Op het einde geef ik nog ietsje toe op een tijd rond het uur. De sneeuw is in het laatste stuk volledig platgewalst waardoor het lastig lopen is. Er zijn 'waaghalzen' die mij nog voorbij sprinten op het einde, maar vandaag hoeft het allemaal niet. Ik finish net in de 1h01.

Over twee weken heb ik een herkansing om mijn vorm te testen, dan loop ik de halve marathon in Schoorl, wellicht dan meer een echte wedstrijd. Voor vandaag was het een mooie training, koning winter is nog niet uit Nederland verdreven. Niet voor niets dat de Nederlandse topatleten (Michel Butter, Ilse Pol) de afgelopen weken Nederland ontvlucht zijn naar respectievelijk Kenia en Mexico. Voor de werkende tukker is dat natuurlijk allemaal wat 'te gek'. Het weer in Nederland blijft onvoorspelbaar en je moet er maar het beste van maken. Gewoon blijven trainen, de zon komt straks vanzelf, net als de marathon: nog 12 weken en bovendien is dat de enige wedstrijd die telt!

Michiel Snuverink