Enschede Marathon Weblog

Taperen

Mon, 12 Apr 2010 12:00:00 +0100

Raar woord eigenlijk ‘taperen’. Het klinkt alsof je een rolletje plakband afwikkelt. De werkelijke betekenis is dat de trainingsomvang omlaag gaat, de intensiteit gelijk blijft en de frequentie niet teveel omlaag. Kort gezegd: minder trainingskilometers, maar wel net zo vaak blijven lopen, dit om het lichaam soepel te houden en niet al teveel te laten indutten.

Taperen gaat vaak ook in combinatie met glycogenen stapelen. In normale mensentaal betekent dat meer koolhydraten eten dan je lichaam feitelijk nodig heeft. Zo wordt een extra voorraadje aangelegd voor de 42 kilometer en 195 meter, waarin het lichaam aan energie gebrek zal krijgen. De laatste week voor de marathon wordt er dan extra pasta gegeten of extra pannenkoeken, afhankelijk van persoonlijke voorkeur.
Veel eten is aanlokkelijk, voor een lichaam dat na zware trainingsweken om energie en bouwstoffen vraagt. Door al dat trainen heb je als marathonloper sowieso al extra honger, dus aan die behoefte toegeven is fijn. Toch moet je er ook mee oppassen. Zo waarschuwde één van de meest succesvolle marathonlopers aller tijden, de Italiaan Stefano Baldini (Olympisch kampioen Athene 2004, Europees kampioen 1998 & 2006), voor ‘aankomen’ in de laatste week voor de marathon.

Het was Baldini al eens overkomen dat hij nog 2-3 kilo aankwam in de laatste week, hij at letterlijk tot zijn buikje rond was. Extra kilo’s meezeulen tijdens de marathon, dat kan toch ook niet de bedoeling van stapelen zijn. Een goed advies lijkt dan ook om gewoon te eten wat je de afgelopen weken ook hebt gegeten, want door het mindere trainen is dat feitelijk al meer dan je lichaam nodig heeft. Het eetpatroon van de marathonloper schuift in de voorbereiding immers al geleidelijk op naar dat van de ‘veeleter’.

Voor mijzelf zijn de laatste trainingsweken zwaar geweest, maar als ‘een machine’ heb ik gelopen, wat ik wilde lopen. Met zware benen aan een baantraining beginnen, en toch weer harder lopen tijdens intervaltrainingen, dan je ooit gedaan hebt. Zo loop ik in een programma op de baan deze week feitelijk een ‘PR’ 1000-meters, zo hard heb ik nog nooit op de baan gelopen. Kortom, de vorm komt eraan. Met de halve van Hengelo achter de rug, echt puik georganiseerd door MPM Hengelo, begint nu voor mij ook het taperen.

Behoudend heb ik de halve marathon uitgelopen, niet voluit, maar meer richting het marathontempo. Echt voluit gaan, nog zo’n twee weken voor de marathon is in mijn filosofie geen goed idee. Echt diep gaan, kun je hooguit een paar keer per jaar, en twee weken achtereen zo’n zware inspanning leveren, is voor mij te zwaar. Na de halve van Hengelo neem ik deze week eerst twee rustige trainingsdagen, dan nog een weekje rustig(er) trainen en dan echt afbouwen in de laatste week voor Enschede.

Voor mij wordt het de zesde marathon en de derde keer in Enschede. Vier jaar geleden debuteerde ik in mijn huidige PR, na een mooi, sportief ‘gevecht’ met mijn oom, die nog altijd het ‘familierecord’ bezit. Wat graag zou ik dat van hem overnemen. Vier keer heb ik me er al op stuk gebeten, maar een eindtijd op de marathon laat zich niet dirigeren. Toch ben ik er van overtuigd dat het dit keer gaat lukken, net als al die vorige keren. Als loper ga je er vaak maar blind vanuit, dat je het volgende jaar beter bent geworden. Voor mij is het nu 22 jaar atletiek, en ieder jaar lukt me dat toch op minstens één afstand. Hopelijk is het dit jaar de marathon. Veel succes aan een ieder, dat iedereen zijn persoonlijke doel maar mag halen! En vergeet vooral niet te genieten.

Zonnig Hardlopen

Mon, 29 Mar 2010 12:00:00 +0100

Op dit soort dagen merk je pas goed de populariteit van onze bezigheid. Er wordt gesproken over de nieuwste hardloopgolf, meer en meer mensen die de sport ontdekken. Maar wat zegt zoiets? Wat is dat een hardloopgolf? Nou, dat je de straat uitlopend al drie keer iemand hebt begroet. Een ieder loopt met zijn eigen gedachten: zijn hoofd leegmakend na een dag werken, om gezond bezig te zijn, om af te vallen of misschien om op 25 april mee te doen aan de Enschede marathon. Dat is het fijne aan het hardlopen, iedereen kan het, op elk moment en met zijn eigen doel.

Voor de hardloper breken nu ook zonnige tijden aan, wat betreft de wedstrijden. Het voorjaar beslaat bij uitstek de maanden die het meest geschikt zijn voor wedstrijden: een ontwakende natuur die schreeuwt om buiten zijn, niet te warm, niet te koud, en bovendien weinig mensen die al met vakantie zijn. Het Twentse voorjaar mag er ook zijn, want elke vereniging heeft zijn beste beentje voor gezet.

Zo opent de AV Haaksbergen eind maart traditioneel met de mijlenloop, daarna volgen begin april de 3-landenloop door het Duitse achterland van de AV Iphitos, de week daarop de Halve van Hengelo van MPM, en altijd precies twee weken later de Enschede marathon. Een sterk rijtje, stuk voor stuk goed georganiseerde wedstrijden. Een wedstrijd staat of valt met een gedegen organisatie.

En voor wie er na de marathon dan nog niet genoeg van heeft, kan tot de zomer vrolijk doorgaan: De Eiberrun van ASV Eibergen, De Twenterandrun van AV Twenterand, Dorpsloop de Lutte van Loopgroep de Lutte en begin juli dan nog de Wiezoloop in Wierden. Ongetwijfeld zijn er nog meer te noemen, want elk dorp kent tegenwoordig welhaast zijn eigen loopgroep: de Boekelopers in Boekelo, de Kop(s)lopers in Borne en Loogroep Dionysos in Denekamp.

Voor ons deelnemers aan de Enschede marathon breken nu de weken aan om de puntjes op de i te zetten. Er is nog wat winst te boeken, maar het leeuwendeel van de trainingsarbeid zal als het goed is, achter de rug zijn. De finish gloort, maar er volgen nog wat zware kilometers. Komende week weer wat meer in de regen, dan volgt hopelijk de zonneschijn. Een ieder veel succes met de laatste zware trainingsweken, over vier weken wacht de beloning!

Jogger

Mon, 15 Mar 2010 12:00:00 +0100

Een hardloper is iemand die serieus en planmatig met zijn sport bezig is, die hardlopen niet primair beschouwt als gezond bezig zijn, maar als een serieuze dagtaak. Net zo belangrijk als je dagelijkse werk, en een verplichting waar je niet zomaar onderuit kunt. Hardlopen is lang niet altijd plezier, maar veel meer ook afzien en doorzetten. De loper die het toch zo fijn vindt om lekker in de bossen te zijn, lekker te genieten van het weer en het zonnetje, lekker buiten te zijn en die elke training bejubelt, is maar een trimmer.

De trimmer vindt de hardloper maar arrogant, hij loopt toch maar net iets sneller in de wedstrijd, maar ook hij, de trimmer, doet veel voor zijn sport. Waarom zou hij dan ook niet hardloper zijn? Elk weekend met zijn medetrimmers een uur of langer hardlopen, samen koffie drinken en samen trainen om fit te zijn voor de halve marathon, soms zelfs de marathon en als hoogtepunt die van New York. Aan de hand van hardloopcrack Marti ten Kate met clinics klaargestoomd om de thrill te ervaren van het lopen door een miljoenenstad, terwijl je luidkeels wordt aangemoedigd. Als je de marathon uit kunt lopen, heb je toch het summum van je capaciteiten benut?

Wat onderscheidt de hardloper dan van de trimmer, vraagt hij zich af? Tja, het is niet makkelijk om dat verschil te zien, als je het niet bent. Het is als de eigenaar van een Fiat, die zich een autobestuurder voelt, tegenover de coureur van een Ferrari. Beide auto’s zijn van dezelfde fabrikant, maar het één is toch niet met het ander te vergelijken. Zonder ooit in een Ferrari te hebben gereden, kun je je geen voorstelling maken van dat verschil. De stap van trimmer naar hardloper is er één die je niet in een zware training zet, noch met het uitlopen van de marathon. Het is een stap die je na jarenlange inspanning zet en waarvan je pas realiseert dat je hem hebt gezet, als je jaren verder bent.

De stap terug van hardloper naar trimmer is echter snel gemaakt. Eén onwillige knie heeft mij de afgelopen twee weken teruggeworpen en het moeten loslaten van mijn trainingsschema. Op wilskracht heb ik mij door de eerste week heen geworsteld, om te moeten concluderen dat mijn knie toch echt niet zou herstellen, als ik maar stug door zou blijven trainen. Vorige week zondag sloeg ik mijn eerste training over, en de afgelopen week was helemaal een optelsom van spijbelen van trainingen. Een zware trainingsweek met een knieblessure is ondoenlijk en ik bekeek van dag tot dag wat er mogelijk was. Het trainingsschema hing alleen nog op het prikbord om te zien wat ik vandaag gemist had.

De eerste training overslaan is als een drempel die je over moet, maar daarna is het makkelijker om nog meer van je schema af te wijken. Zodra de eerste training is overgeslagen val je voor je gevoel namelijk al in de andere categorie en ik voelde me hardloper af. De gedachte aan de Enschede marathon verdween zelfs langzaam wat naar de achtergrond. Pas toen in de loop van de week het mindere trainen zijn vruchten begon af te werpen en de pijn in de knie minder werd, durfde ik er voorzichtig weer aan te denken. Ach, het is zo erg allemaal niet, want met 75 kilometer en de afgelopen week zelfs 100 kilometer heb ik mij zelfs als jogger buitengewoon ingespannen.

Maandag is de testcase, dan wil ik mijn oude trainingsschema weer oppakken waar ik het ruim een week noodgedwongen heb moeten loslaten. De geleden trainingsachterstand is minimaal en misschien pakt het allemaal juist wel goed uit straks. Het ging namelijk ook wel erg goed allemaal de afgelopen tijd en je kunt ook te vroeg in vorm zijn. Nu even een pas op de plaats, en dan mijn laatste zware trainingsblok tegemoet. Als mijn knie zich deze week goed houdt, kan ik mij volgende week weer onder de hardlopers voegen met een ‘testwedstrijd’ in Haaksbergen over 10 Engelse mijlen. En misschien is de hardloper dan inderdaad wel arrogant, want als jogger ben ik niet geboren..

Michiel Snuverink

Living on the edge

Mon, 01 Mar 2010 12:00:00 +0100

een diploma-uitreiking van alle
geleverde trainingsarbeid. Slechts de mensen die onvoldoende getraind hebben zijn dan ook
zenuwachtig voor het startschot, de anderen weten dat ze er alles aan gedaan hebben.
Na mijn halve marathon dan ook slechts enkele dagen hersteltijd om zo gauw mogelijk de
trainingen weer op te pakken. Aan het einde van de week alweer een voorzichtige baantraining
en een weekend later alweer een duurloop over vijfentwintig kilometer. Het is mentaal
bikkelen, als je lichaam eigenlijk nog om rust vraagt middels her en der pijntjes, maar je
die signalen feitelijk negeert. Wellicht een onverstandig advies naar de gemiddelde
hardloper, maar na jarenlang hardlopen leer je je lichaam kennen en pijntjes in te schatten.
Wanneer dreigt iets een blessure te worden, en wanneer kun je domweg doortrainen?
Feitelijk een vraag die je niet kunt beantwoorden zonder een paar keer 'op je bek' te zijn
gegaan. Je moet eenmaal een knie-, kuit-, hamstring-, buikspier-, heup-, scheenbeen- en (de
hardnekkigste) achillespeesblessure hebben gehad om je hardlooplichaam te leren kennen. Kun
je drie keer per week ongestraft op de baan hard trainen of houd je het bij één keer per
week en loop je wat vaker op de zachte ondergrond van het bos? Wat kan je hardlooplichaam
aan?
Toch is belastbaarheid niet alleen een kwestie van deze persoon kan zoveel aan, en deze
persoon kan zoveel aan. Het is ook een kwestie van geduld. Een 'carrière' als hardloper bouw
je niet op in een maand, en zelfs niet in een jaar, maar misschien in tien jaar of nog
langer. Stukje bij beetje past je lichaam zich aan, aan de omstandigheden waaraan jij het
blootstelt, en wordt je lichaam sterker. Dat aanpassen gebeurt echter langzaam en als je te
snel wilt en te veel, loop je het risico geblesseerd te raken. Voor ieder hangt die
belastbaarheid dus ook af van wat je gewend bent. Zo kan voor de één 30 kilometer per week
al een hele kluif zijn, daar waar de ander zijn hand niet omdraait voor 200 kilometer per
week.
Zelf gaf mijn lichaam deze week ook voldoende signalen af, dat ik eigenlijk wat veel vroeg
van mijn lichaam. Pijnlijke tenen op maandag en dinsdag, een zeurend scheenbeen op
donderdag, en een stijve/pijnlijke knie op zaterdag en zondag. Pijntjes waar je misschien
normaal aan toe zou geven, maar in een marathonvoorbereiding is het af en toe ook 'gewoon'
even doorbijten en hopen dat het vanzelf weer overgaat.
Naast fysieke ongemakjes is een goede marathon lopen ook keuzes maken op ander vlak. Hoe
strak ben je in het jezelf onthouden van genotsmiddelen en aan welke sociale activiteiten
neem je deel. Aan het ene uiterste van het spectrum staat 'elk weekend stappen' en elke week
een 'zak friet', aan het andere uiterste staat elke avond om 9 uur naar bed en enkel
groentes en fruit. Ik merk dat ik mij de afgelopen jaren langzaam aan het opschuiven ben
naar het tweede uiterste, een proces dat zich langzaam maar geleidelijk inzet. Bij een
feestje kijk je net wat vaker op je klokje en 'vette happen' lijken de genotsmaak niet meer
te hebben die ik er als kind aan toedichtte. Grenzen verschuiven en ook je eigen keuzes die
je maakt. Als je er zoveel voor doet en laat, dan dicht je het steeds meer belang toe.
Met een welverdiende rustdag op maandag en een relatief rustige trainingsweek voor de boeg,
hoop ik dat mijn lichaam de rust vindt om de laatste 8 weken vol door te kunnen gaan. Tot nu
toe gaat alles volgens schema!
Michiel Snuverink

Inspiratie Opdoen

Mon, 15 Feb 2010 12:00:00 +0100

Afgelopen weekeinde hoopte ik de Twentse sneeuw te ontvluchten door deel te nemen aan de Groet uit Schoorl Run in Noord-Holland aan de kust. Dat is een wedstrijd over 10km., de halve marathon en 30 km. van nationaal niveau. Vrijwel de gehele Nederlandse mannen- en vrouwentop komt er aan de start om de krachten te meten. Een mooie gelegenheid voor mij om na zes weken van trainen zonder wedstrijd, eens te testen hoe het nu werkelijk gaat. Trainingen zeggen je feitelijk wel hoe het gaat, de rondjes op de baan gaan gemakkelijk en de lange duurlopen lijken helemaal niet zo lang, maar toch... in een wedstrijd test je jezelf pas echt.

Met zes gelijkgezinde hardlopers (drie hardloopstelletjes!) breng ik het hele weekeinde door in een vakantiehuisje in Groet, het dorp naast Schoorl waar de wedstrijd plaatsvindt. Thijs Feuth (geen onbekende bij de Enschede marathon, vorig jaar nog winnaar op de halve afstand) neemt deel aan de 30km. in voorbereiding op de marathon van Rotterdam, zijn vriendin is zelf geblesseerd maar gaat mee voor de support. Reina Visser loopt de 10 km., haar vriend is daar de inspirator. Ikzelf loop de halve marathon en mijn vriendin, Marlin Nijhof, loopt de 10 kilometer.

Zaterdag verkennen we de omgeving, lopen hard door de Schoorlse duinen en bossen, rusten uit, focussen ons op de wedstrijd van zondag en doen 's avonds inspiratie op bij het kijken naar de Olympische 5000 meter van Sven Kramer. Het is gezellig en ontspannen komen we in de sfeer van de wedstrijd. Strak na de laatste rit gaat het licht in ons huisje uit, maar de volgende ochtend brandt al vroeg het licht weer. Een valentijnsontbijt met drie stelletjes lijkt romantisch, maar op de dag van de wedstrijd beperkt een ieder zich toch tot 'snelle suikers' (brood met honing, appelstroop of yoghurt met muesli). Romantiek voor een later moment, vandaag is het hardlopen.

Op het moment dat de gordijnen zondagochtend opengaan, schrikken we even. Alhoewel schrikken, iets dat je ruim een maand lang dagelijks tegenkomt, daar kun je toch niet meer van schrikken? Toch is het iets waar we in Schoorl, ver weg van Twente, vanaf dachten te zijn: de sneeuw. Er is 's nachts weer een bescheiden laagje gevallen. Het is even balen, maar al gauw is er de berusting, je doet er zo weinig aan. Hopelijk valt het onderweg mee, het asfalt zal in elk geval sneeuwvrij gemaakt worden. In de duinen en bossen zal echter nog wel wat blijven liggen.
De sneeuw uit mijn hoofd en op naar de start voor mijn halve marathon en mijn eerste echt test. Ik heb van tevoren de hoop mijn PR halve marathon aan te kunnen vallen en te verbeteren. Mijn vorm voelt de laatste weken al erg goed. Het is inspirerend om tussen de bekende toppers van de lange afstand aan de start te staan: zo doet Hugo van den Broek vandaag zijn poging om vormbehoud te tonen voor het EK marathon straks in Barcelona. Daarvoor moet hij een halve marathon afleggen binnen de 1:05:30, hetgeen hem ruimschoots zal lukken (hij loopt een tijd in de 1:03 en is geplaatst voor het EK marathon!).

Inspirerend om naast zulke snelle mannen te starten, maar snel wordt er dan wel gestart. Eigenlijk iets te snel voor mij als ik na 5 kilometer doorkom in 16:15, dan zwem ik intussen in mijn eentje achter de groep met de toplopers. Ik heb geprobeerd aansluiting te vinden, maar zij gaan nog wat te hard. Wel loop ik ondertussen gestaag door en bevestig mijn vorm door na 10 kilometer slechts een seconde boven mijn beste tijd 10km. door te komen. Het zwaarste gedeelte moet dan nog wel komen, en in je eentje door de bossen/duinen lopen is natuurlijk prachtig met het oog op natuurschoon, maar zwaar als je juist probeert zo hard mogelijk te lopen. Gelukkig valt het met de gladheid mee, ook al ligt er wat sneeuw.

Bij 15 km.(50:03) loop ik nog harder dan ooit, maar in de laatste 6,1 kilometer moet ik die gewonnen tijd weer inleveren. Het wordt nog spannend of ik mijn PR weet te verbeteren, de laatste rechte lijn ga ik in met nog 20 seconden op de klok, er volgt een eindsprint en de klok blijft steken op: 1:11:15, precies mijn huidige PR. Eventjes is dat wel balen, maar 's avonds is er meer dan tevredenheid, op dit zware parkoers en in deze fase van de voorbereiding is het een mooie bevestiging dat ik op de goede weg ben. Dit weekend was een goede inspirator op weg naar de marathon op 25 april!

Michiel Snuverink

In hartje winter trainen voor onze voorjaarsmarathon

Mon, 01 Feb 2010 12:00:00 +0100

Even voorstellen is wellicht een aardig idee, wie ben ik? Een Enschedese (binnenkort Hengelose) atleet, 27 (binnenkort 28) jaar, die al sinds zijn zesde aan hardlopen doet, bij AC Fortis, later opgegaan in AC Tion. Mijn eerste marathon liep ik in 2006 in Enschede in 2:50:03, en die tijd staat nog steeds als persoonlijk record. De afgelopen jaren heb ik mij vooral verbeterd op de kortere afstanden, met als hoogtepunt 1:11:15 bij de halve marathon Eindhoven in oktober. Die progressie hoop ik dit jaar voort te zetten op de marathon.

Mijn voorbereiding op de Enschede marathon 2010 is vier weken geleden begonnen. Een kwart van de weg (nog 12 weken te gaan) is afgelegd, en daar waar het begin van de marathon vaak eenvoudig is, gold dat niet voor de eerste weken van de voorbereiding in januari. Sneeuw en ijs teisteren het land, en daar waar de fervente schaatser watertandt van koude en vorst, daar zucht de hardloper onder het glibberen en glijden over straat.

Hardlopen door kou en gladheid is een aanslag op het lichaam. Pezen en gewrichten krijgen veel te verduren, middels corrigeren na glibberen en glijden en de kou zorgt ervoor dat spieren hun werk moeten doen bij temperaturen die eigenlijk wat te laag zijn. Het lichaam heeft net als de auto meer moeite om 'warm' te worden en op snelheid te komen. Met een ondergesneeuwde atletiekbaan is het uitwijken naar het asfalt. Met temperaturen van -10 graden Celsius moet je voorzichtig aandoen met het lopen op snelheid. Een spierscheuring (hamstring) is zo opgelopen. Voldoende kilometers maken, maar matigen met snelheid lijkt een goed advies om de eerste weken van de voorbereiding door te komen.

Toch ontkom je niet aan het lopen onder heviger inspanning. Een marathon loop je immers niet in je duurtempo en het is voor je vorm goed om je lichaam af en toe te prikkelen. Dat kan in training, maar beter nog in een wedstrijd met andere atleten. Want al gaan trainingen volgens schema, het is alleen al voor het zelfvertrouwen lekker om te zien waar je staat na 4 weken van training. Vandaar dat ik mij afgelopen weekeinde (31 januari) wilde gaan wagen aan een 10 kilometer bij de reeks van de Wooldereslopen georganiseerd door MPM in Hengelo. Deze lopen zijn in Twente toch een begrip en ideaal als voorbereiding op de voorjaarslopen en -marathons.

Vlokje na vlokje dwarrelen vrijdag, maar ook zaterdag naar beneden en de hoop op een snelle 10 kilometer vervliegen met elk vlokje dat naar beneden dwarrelt. Daar waar de straten donderdag nog bijna sneeuwvrij zijn, daar zijn ze zondagochtend geheel wit en onder een pak sneeuw bedekt. En al mag mijn trainings- en wedstrijdschema richting de marathon 'heilig' zijn, toch lijkt daar vanaf afwijken vandaag onontkoombaar en verstandig. Ik besluit zondagochtend in plaats van een snelle 10 kilometer, dan ook een vlotte 15 kilometer te gaan lopen: iets meer beheerst maar qua afstand iets langer.

Weinig Twentse atleten die zich hebben laten afschrikken door de sneeuwval en de wooldereslopen gaan 'altijd' door, en zo staan er toch al met al 900 mensen aan de start. Het inlopen over sneeuw valt me zwaar: er is nauwelijks grip, vooral over de stukken waar al mensen gelopen hebben. Van tevoren neem ik voor niet te gek te doen en geheel mijn eigen plan te trekken, hennig an en een tijd zo rond het uur (4 minuten/km) zou al heel mooi zijn. Daarmee neem ik als wedstrijd mijn gemak, want bij de Zevenheuvelenloop lag mijn eindtijd 10 minuten sneller.

Als het startschot klinkt, vliegen toch vele atleten langs me heen. Hoe doen al die mensen dat? Hebben ze soms geen last van de sneeuw? Het is als in de angstdroom, die ik al vele malen droomde. In die droom loop ik een wedstrijd, waarin ik niet vooruit kom hoezeer ik ook mijn best doe en iedereen om me heen loopt me voorbij. Voor mijn gevoel loop ik best door, met de sneeuw en gladheid kan het nu toch niet sneller, maar daar denken andere hardlopers toch anders over. Al gauw loop ik ver achter de toplopers, want bij kilometer één kan ik de kop van de wedstrijd nog maar net zien.

Toch laat ik mij niet gek maken vandaag en loop geheel mijn eigen wedstrijd, constant 4 min/km. Het wedstrijdelement ben ik al na de eerste kilometer uit het oog verloren, vandaag maak ik er maar een goede training van. Op het einde geef ik nog ietsje toe op een tijd rond het uur. De sneeuw is in het laatste stuk volledig platgewalst waardoor het lastig lopen is. Er zijn 'waaghalzen' die mij nog voorbij sprinten op het einde, maar vandaag hoeft het allemaal niet. Ik finish net in de 1h01.

Over twee weken heb ik een herkansing om mijn vorm te testen, dan loop ik de halve marathon in Schoorl, wellicht dan meer een echte wedstrijd. Voor vandaag was het een mooie training, koning winter is nog niet uit Nederland verdreven. Niet voor niets dat de Nederlandse topatleten (Michel Butter, Ilse Pol) de afgelopen weken Nederland ontvlucht zijn naar respectievelijk Kenia en Mexico. Voor de werkende tukker is dat natuurlijk allemaal wat 'te gek'. Het weer in Nederland blijft onvoorspelbaar en je moet er maar het beste van maken. Gewoon blijven trainen, de zon komt straks vanzelf, net als de marathon: nog 12 weken en bovendien is dat de enige wedstrijd die telt!

Michiel Snuverink

Haile wint, geen wereldrecord

Fri, 22 Jan 2010 12:00:00 +0100

Nog 1 dag te gaan

Thu, 21 Jan 2010 12:00:00 +0100

Atleten zijn er klaar voor

Wed, 20 Jan 2010 12:00:00 +0100

DE LAATSTE VOORBEREIDINGEN

Tue, 19 Jan 2010 12:00:00 +0100

Dubai 2010 is begonnen

Sun, 17 Jan 2010 12:00:00 +0100

Op weg naar het wereldrecord

Thu, 07 Jan 2010 12:00:00 +0100